Over Sinterklaas en pakjesavond

En toen was het weer Sinterklaastijd. In een poging de barbaren om me heen aan het sinterklaasvieren te krijgen, had ik besloten met een groepje vrienden lootjes te trekken en op vijf december surprise-avond te houden. Het bleek verbazingwekkend lastig mijn vrienden het hele gebeuren te laten begrijpen. Terwijl ik zat te oreren over die bisschop die met rode cape en lange, witte baard op zijn witte schimmel over de daken rijdt, terwijl zijn zwarte knecht pakjes door de schoorstenen naar beneden gooit (niets geks aan, toch?), was mijn gehoor in alle staten. Julián uit Colombia zat me vierkant uit te lachen, David uit de VS onderbrak me telkens ernstig om kritische vragen te stellen, Mai uit Japan kon alleen maar verbijsterd met grote ogen naar het relaas luisteren en Alex uit Canada zat me te bekogelen met pepernoten (per post ontvangen van een vroege Sint) omdat dat zo’n fijne munitie was.

Maar, na veel moeite leken ze toch door te hebben waar het hele feest in essentie om gaat en gewapend met instructies over gedichten, surprisepakketjes, cadeautjes, Pieten en Klazen en het uitdrukkelijke verbod de identiteit van hun lootje te verklappen, ging iedereen weer naar huis. Ik hield mijn hart vast…

Na enkele weken was het dan zover: het heerlijk avondje was gekomen. Men verzamelde zich bij Alex thuis voor het pré-pakjesavond diner. Vanwege tentamens hadden we besloten geen surprises te maken, maar een gedicht moest er uiteraard wel bij zijn. Ik was erg nieuwsgierig wat er van mijn indoctrinatiecampagne was blijven steken en kon niet wachten tot na het eten. Mijn “Vol verwachting klopt mijn hart” en “Zou die goede Sint wel komen” werden echter al gauw gesmoord en vervangen door jolige jazz.

Waar ik nog wel het meest benieuwd naar was, was hoe mijn gedicht ontvangen zou worden. David, wiens lootje ik had getrokken en die net als ik taalwetenschap studeert, verzamelt vreemde woorden uit de meest obscure talen. Mijn gedicht heette dan ook “Davids Balkenbrij” en bevatte niets anders dan rare, onvertaalbare en onuitspreekbare Nederlandse woorden als “Hottentot” en “dijenkletser” (mét woordenlijst op de achterkant). Traditiegetrouw moest dat gedicht opgelezen worden door de ontvanger en dat werd inderdaad een …jawel: een balkenbrij. Ik had zelf de grootste lol (tranen met tuiten en pijn in mijn buik), maar hoewel de andere deelnemers beleefd om de beurt gedicht en woordenlijst bekeken, werd de hilariteit ervan niet op waarde geschat. Sterker nog, mijn “Ja maar, jongens, het is juist de bedoeling dat je de ander een beetje voor de gek houdt” versterkte de verwarring alleen maar. Gelukkig viel het cadeau (een gekke woorden-woordenboek in 35 talen) erg in de smaak.

Iedereen had trouwens erg zijn en haar best gedaan. Het heerlijk avondje gaat bij mijn vrienden misschien niet de geschiedenis in zoals Nederlanders het normaal gesproken ervaren, door de talloze schuine grapjes over Saint Nick’s hot peppernuts, de niet heel erg sinterklazige gedichten en mijn mislukte zelfgebakken pepernoten, maar het was toch zeer de moeite waard.

Dan rest mij nog alle anonieme Goed Heiligmannen en -vrouwen te bedanken die mij zelfs tijdens dit buitenlandse studiejaar niet vergeten zijn en mij pepernoten, chocoladeletters en presentjes hebben toegestuurd. Volgend jaar ben ik gewoon weer in Nederland, ik beloof het, Sinterklaas!