Arthur's Seat

Ik woon aan de voet van een vulkaan. Een uitgedoofde, weliswaar, en groot is hij ook niet bepaald, maar toch. Een excentriciteit die je alleen in een land als Hawaï, of Guatemala zou verwachten, nooit gedacht dat ik er ooit eentje praktisch in mijn achtertuin zou hebben.

Nu is het eigenlijk helemaal geen uitzonderlijkheid in de nabijheid van een (uitgedoofde) vulkaan te wonen. Er zijn namelijk veel meer berg- en heuvelgebieden die door vroegere vulkanen zijn ontstaan dan mensen denken. Afgelopen jaar is bijvoorbeeld ontdekt dat onder Ameland een restant ligt van een oude vulkaan. Zo oud, dat hij helemaal afgesleten is en bedekt door waddenslib.

“Mijn” vulkaan, de Arthur’s Seat, is echter wel uitzonderlijk mooi. Loop je van Edinburgh Castle over de Royal Mile een koninklijke mijl naar het oosten, dan wandel je pardoes tegen de heuvel aan. Middenin het stadscentrum rijst hij woest vanachter het parlementsgebouw op, meer dan tweehonderd vijftig meter de hoogte in. Loop je nog een stukje verder, dan zie je daar een ommuurd paleis liggen, met vlak ernaast de ruïne van een enorme kathedraal. Ongeveer tweehonderd meter verderop, precies ten noorden van de Arthur’s Seat, woon ik.

Het hele gebied was vroeger letterlijk de achtertuin van generatie op generatie koningshuis, dat in het paleis woonde. Nu is het een recreatiegebied, niet alleen leuk voor toeristen die dan mooie panoramafoto’s kunnen schieten van het uitzicht, maar ook is het heel fijn voor vroege vogels die graag wakker willen worden met een frisse wandeling. Zo zul je mij regelmatig ’s ochtends met een slaperig hoofd mijn voordeur uit zien stappen, mijn rubberlaarzen aan de straat uit en, hup, de paden op, de lanen in.


Een wandeling kan er als volgt uitzien. Eerst volg je een paadje langs de paleismuur, waarna je bij een uitgestrekt grasveld uitkomt. Hier spelen bij mooi weer mensen spelletjes, of picknicken, wandelen, kletsen, jongleren. Als je het grasveld oversteekt, kom je bij een meertje waarin belachelijk veel zwanen, eenden en meeuwen hun huis hebben gemaakt. Daarna kan de klim beginnen. Je zou naar de kleine ruïne kunnen klauteren die nog over is van de kapel annex verdedigingstoren en daar alvast een voorproefje nemen van het uitzicht dat komen gaat. Daarna door naar de top. Eenmaal op het hoogste punt aangekomen (er zijn er drie), heb je een overweldigend uitzicht. De stad strekt zich aan je voeten uit en ten zuiden van Edinburgh de zachte groene heuvels van Zuid-Schotland. In het oosten zijn de Noordzee en de havenstad Leith en als je naar het noorden kijkt, vind je aan de andere kant van de zeearm Firth of Forth de Highlands (tegenwoordig met stevige sneeuwkap). Wat een land!

Een paar weken geleden vierde Edinburgh Guy Fawkes Day. Guy Fawkes probeerde vierhonderd jaar geleden met hulp van twintig vaten buskruid koning James I met parlement, ministers en al om te brengen, werd opgepakt en ter dood veroordeeld. Hoewel hij tegenwoordig een terrorist genoemd zou worden, wordt dit stukje verzet tegen de Engelsen al eeuwenlang elke 5 november geëerd. Overal in de stad wordt vuurwerk afgestoken en worden strooien poppen in kampvuurtjes gegooid.

Om dit schouwspel goed te kunnen zien, gaan traditiegewijs de studenten Arthur’s Seat op. Dit is niet heel gemakkelijk, vooral als je je bedenkt dat de paden heel kronkelig zijn en de nacht heel donker, maar het komt zelden voor dat er slachtoffers vallen. Rond acht uur heeft een menigte studenten, drank en kleine vuurwerkjes zich op de top verzameld en kan de pret beginnen. Applaus als het eerste vuurwerk de lucht ingeschoten wordt. Misschien nog wel mooier dan het uitzicht dat je overdag hebt over zee en Highlands, is het uitzicht over een nachtelijk Edinburgh van waaruit honderden kleuren omhoog ploffen. Dat, samen met de knallende kurken van vieze goedkope champagne, de kou, de sterren en de uitbundige mensen om me heen, heeft een diepe indruk op me gemaakt. Enigszins enerverend was de afdaling: nog steeds aardedonker, maar nu bergafwaarts en met wat drankjes op, het was wat je noemt een spannende onderneming! Wat een stad!